Kraina miodem płynąca

Można wyróżnić wiele produktów pszczelich, a wszystkie – mniej lub bardziej znane – mają właściwości lecznicze. Jednak najbardziej znanym i popularnym produktem pszczelim jest miód. W Polsce wyróżniamy trzy typy miodu: nektarowy, spadziowy i nektarowo-spadziowy.

Podstawowym składnikiem miodu są łatwo przyswajalne węglowodany proste, a także pewna ilość wody, jednak jej zawartość nie przekracza 20%. Oprócz węglowodanów i wody w miodach obecne są między innymi enzymy, kwasy organiczne, cenne składniki mineralne, takie jak żelazo, potas, magnez, wapń i miedź, oraz witaminy, głównie rozpuszczalne w wodze: kwas foliowy, witaminy z grupy B (B1, B2, B6 i C). Należy jednak pamiętać, że jest to produkt wysokokaloryczny – jeden kilogram miodu to ok. 3200–3300 kcal. Dlatego osoby otyłe nie powinny nadużywać tego produktu. Również osoby chore na cukrzycę nie powinny spożywać jednorazowo dużych ilości miodu, ponieważ może on pogarszać kontrolę poziomu glukozy we krwi. Na miód muszą także uważać osoby, u których ujawniła się alergia na jad pszczeli lub pyłki kwiatów, gdyż może on zawierać śladowe ilości tych składników i być przyczyną wystąpienia tzw. alergii krzyżowej.

Miód znany jest głównie jako doskonały naturalny lek wspomagający odporność. Nie każdy jednak wie, że w zależności od rodzaju nektaru, z którego zostaną pozyskane, miody różnią się nie tylko właściwościami organoleptycznymi (barwa, smak, zapach) czy składem chemicznym, ale także zakresem działania i zastosowania profilaktycznego i leczniczego. Oprócz stymulującego działania na układ immunologiczny miód stosowany jest również w leczeniu chorób przewodu pokarmowego, oddechowego, moczowego, układu krążenia, a także licznych chorób skóry. Dlatego warto zapoznać się z różnymi jego odmianami, które zależą od gatunku rośliny, z jakiej pszczoła pobrała nektar.

MIÓD RZEPAKOWY o charakterystycznej jasnej kremowej barwie i zapachu zbliżonym do woni kwiatów rzepaku stosowany jest przy schorzeniach wątroby, gdyż działa odtruwająco, i dróg żółciowych, serca i naczyń wieńcowych, a także dzięki swoim właściwościom wykrztuśnym i przeciwalergicznym w stanach zapalnych dróg oddechowych.

MIÓD AKACJOWY charakteryzuje się jasną, prawie przezroczystą barwą i zalecany jest we wspomaganiu leczenia zaburzeń trawienia oraz schorzeniach żołądka i jelit.

MIÓD LIPOWY o bardzo silnym zapachu, podobnym do zapachu kwiatów lipy i jasnej słomkowej barwie zalecany jest przy dolegliwościach ze strony górnych i dolnych dróg oddechowych, przy przeziębieniach, w sytuacjach stresujących ze względu na dużą zawartość glukozy, która korzystnie wpływa na układ nerwowy.

MIÓD GRYCZANY ma ciemnoherbacianą barwę do brązowej, najczęściej stosowany jest przy niedoborach magnezu, witaminy C oraz żelaza, gdyż przyjmowany regularnie podnosi poziom hemoglobiny we krwi oraz pobudza proces odnowy i wzmacnia organizm. Związki flawonoidowe, w tym rutyny zawarte w miodzie, mają korzystny wpływ na mięsień sercowy.

MIÓD WRZOSOWY jest najmniej popularną odmianą miodu o bursztynowej barwie i lekko gorzkim posmaku, dzięki swym właściwościom bakteriobójczym chroni przed zakażeniami, zalecany jest również przy leczeniu prostaty czy w zapaleniu jelit.

MIÓD WIELOKWIATOWY jest najpopularniejszą odmianą miodu, często nazywany „miodem tysiąca kwiatów”, charakteryzuje się jasnokremową barwą, łagodnym smakiem i zapachem. Zaleca się go przy stanach zapalnych gardła, przy przeziębieniach i w stanach gorączkowych, ale ma też znaczenie przy regulacji ciśnienia mięśnia sercowego.

MIÓD SPADZIOWY Z DRZEW IGLASTYCH pozyskiwany jest przez pszczoły ze spadzin roślin iglastych, takich jak jodła świerk czy sosna. Ze względu na wysoką zawartość biopierwiastków makro- i mikrośladowych miód ten powinien być stosowany jako odżywka w okresie rekonwalescencji, u osób z hiperwitaminozą, anemią oraz pracujących w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Ponadto działa w chorobach reumatycznych, schorzeniach skóry oraz zaleca się jego stosowanie w zaparciach i biegunkach.

MIÓD SPADZIOWY Z DRZEW LIŚCIASTYCH pszczoły pozyskują z takich drzew, jak: topola, klon, brzoza, dąb, osika, wierzba, leszczyna, głóg oraz inne rośliny zielne. Ma on barwę od zielonkawoherbacianej do jasnobrązowej i odznacza się słabym, lekko korzennym zapachem. W smaku natomiast jest zazwyczaj łagodny, czasem z cierpkawym lub żywicznym posmakiem. Zaleca się jego stosowanie głownie w schorzeniach nerek i dróg moczowych oraz w zaburzeniach przewodu pokarmowego.

Aby w pełni wykorzystać właściwości lecznicze miodu, nie należy zapominać, że wysoka temperatura niszczy składniki miodu, dlatego jeżeli zamierzamy rozpuścić miód w płynie, nie należy podgrzewać go do temperatury wyższej niż 40°C. Również długie przechowywanie miodu w temperaturze pokojowej osłabia jego aktywność, dlatego najlepiej przechowywać go w warunkach chłodniczych.